En waar ben ik allemaal mee bezig deze dagen?? behalve kraambezoek zie hieronder. Irma was afgelopen anderhalve week hier. Superleuk en gezellig. Het was fijn om samen in mijn huisje te zitten en er ook op uit te gaan. Het optimisme van Beijing heeft ook Irma aangestoken en we zijn alletwee erg geinspireerd geraakt.

Ik ben tegenwoordig drie dagen per week in Tianjin, 120 km verderop. Ik leid het NBSO Tianjin (Netherlands Business Support Office) waar ik samen met twee Chinese collega's Nederlandse bedrijven help die zaken willen doen in China, handelsdelegaties van de Nederlandse overheid ontvang en Chinese bedrijven aanmoedig om in Nederland te investeren. We werken samen met de ambassade, ministeries in Nederland en de overheid in Tianjin. We zijn druk bezig met voorbereidingen van nieuwe delegaties en ook methet ontwerp van het kantoor, wat nu nog overwegend beige/bruin is en waardoor je er vanzelf in slaap valt. Afgelopen vrijdag met de Italiaanse ontwerper nieuwe ontwerpen doorgenomen. Het wordt licht en mooi!

Het andere deel van mijn tijd besteed ik aan mijn eigen bedrijf, Vandaag geef ik een lezing over Chinese theebedrijven aan 13 Nederlandse managers. Zij maken deel uit van een delegatie die De Baak onder haar hoede heeft.

Overmorgen ben ik uitgenodigd door de Chinese Tea Marketing Association om op een seminar te spreken over het belang van 'duurzaam ondernemen', en over 'fair trade producten'. En het succes ervan in Europa. Langzaam aan beginnen Chinese theebedrijven hier gevoel voor te krijgen. Er is pas 1 gecertificeerd 'fair trade' theebedrijf in China. Sluit goed aan bij het onderdeel 'certificering' dat ik heb geschreven voor de CSR-website.

Daarnaast ben ik bezig met de tour van www.ElectricBarbarian.com, zij komen in november naar China. Mooie band, spannende muziek. Ze spelen drumm'nbass, jazz en nemen voor hun China tour een Braziliaanse zangeres mee Check:Ik boek hun gigs in China, van Beijing tot Guangzhou. Grootste deel is bevestigd, maar alles gaat hier op het laatste moment, dus laatste eindjes worden nog een elkaar gelegd nu. Is in ieder geval erg inspirerend om met mooie dingen bezig te zijn.

Een zoon!

Joy, mijn beste Chinese vriendin in Beijing heeft een zoon gekregen. Zij, ik en anderen wisten allemaal zeker dat het meisje zou worden. Vorm buik, voorgevoel en allerlei andere onverklaarbare aanwijzingen leidden ons tot die overtuiging. En gelukkig kan je niet alles weten en word je op het andere been gezet en verrast.

Ik was de afgelopen dagen al een paar keer bij haar langs geweest, ze was inmiddels in het ziekenhuis beland hier om de hoek, want ze was al twee weken over tijd. Een kleine vrouw met een enorme buik. Ik kreeg het er plaatsvervangend benauwd van als ik er naar keek. De dokters hadden haar al gezegd dat het een keizersnee zou worden, want het hoofdje was al te groot. De meeste zwangere vrouwen slapen op een slaapzaal. Zij had echter een eigen kamer gehuurd. Haar kamer in het ziekenhuis deelde ze met haar moeder. Haar moeder is er alsmaar bij gebleven, de hele week dat ze in het ziekenhuis lag. En had het erg druk met fruit aan de gasten uitdelen.
Ze hebben eerst geprobeerd het via de natuurlijke weg te laten komen, ik was eigenlijk benieuwd of ze dat in China deden, blijkt dus van wel. Maar het is uiteindelijk toch een keizersnee geworden. Dus we konden niet teveel grapjes maken, want dan deed het zeer.

Ik had laatst uit Nederland al cadeautjes meegenomen, oa van mijn ouders die haar ook kennen, en muisjes. In twee kleuren blauw en roze want - ondanks onze inschattingen - wist ik niet wat het zou worden. Beschuit werd wat lastig meenemen, dus het werden lokale crackers bij het kraambezoek. Mijn vriendin Irma uit Haarlem was bij mij op bezoek de afgelopen 10 dagen, dus samen hebben we beschuit met muisjes gesmeerd en uitgedeeld. Het werd natuurlijk een zooitje, stuiterende muisjes op de toch al niet zo schone vloer. Maar Joy vond het geloof ik wel lekker.

Ze wilde alsmaar dat ik het hoofdje van haar baby zou aanraken. Hij lag te slapen, en ze wilde hem er daarom niet uithalen, dus ik heb hem nog niet vastgehouden. De baby heeft trouwens nog geen naam. Misschien duurt dat nog een paar weken. Ze had een naam verzonnen, maar die vond haar man niet leuk. En nu is hij er een aan het verzinnen. waarvan ze al ze tegen me heeft gezegd ze ermee zal instemmen. Ze vindt het prima.
Ze heeft aan mij gevraagd of ik hun zoon de Engelse naam wil geven. Vind het een hele eer, nog even denken.

Ondertussen zit ik aan het ontbijt en eet een boterham met roze muisjes :-)

vooruit kijken

Collega R. bij Buitenlandse Zaken in Den Haag vertelde me in september dat Nederland sinds kort toestaat dat Chinese zakenlieden met hun Chinese rijbewijs mogen rijden. Dit bij wijze van stimulering van Chinese investeringen in NL. 'Dat meen je niet' was het enig dat ik kon bedenken. Het verkeer is in China een chaos (in het Chinees luan, wat ook lelijk betekent).

Als beginnende schaatsers zwenken auto's op Chinese snelwegen van de ene naar de andere baan, net daar waar er plaats is. Rechts rijden bestaat eigenlijk niet meer nadat je je rijbewijs hebt gehaald. Als je een gat vindt rij je er in. Goddank allemaal met een gangetje van 80 km per uur op de snelweg en 30 km/uur in de stad.

Er is echter een duidelijke regel: vooruitkijken en ook schuin naar voren. NOOIT opzij of achter je. Eergisteren zat ik bij een wat ouder bevriend Chinees stel in de auto. Een fikse Peugeot, met alle alarmlichtjes erop en eraan, waarmee we van Tianjin naar Beijing over de snelweg terug reden. Een afstand van in totaal 120 km, sukkelend door het donker met 70 km per uur en afremmend als er een vrachtwagen voor ons opdoemde. Ik vroeg Mr Li of hij wel eens opzij keek of naar achteren, waarop hij antwoordde: 'natuurlijk niet, het is erg gevaarlijk om je hoofd te draaien! Alleen naar voren kijken, dan gaat het goed!' Alle (!) spiegels zitten absoluut voor niks op een auto. Als je het maar afspreekt gaat het goed. Degene die aankomt rijden is verantwoordelijk voor wat er voor hem gebeurt. Ik heb al heel vaak naar het verkeer gekeken als een stiekumme verklaring van het Chinese zakendoen. Niet kijken waar je heen gaat, maar vooruit, verkopen. Geen strategie, plan of overzicht, maar gewoon gaan!

De rit terug naar Beijing was doodvermoeiend ook omdat Mr Li bang was dat de benzine op zou raken en heel zenuwachtig naar de LED-display keek die aangaf dat er nog 135 km benzine inzat. We hoefden echter nog maar 40 km tot aan huis, maar vervolgens ging hij vele km op donkere weggetjes zoeken naar een -uiteraard- gesloten benzinestation. Zijn vrouw was minstens zo nerveus, en ook een beetje dronken van het bier, dus ze kon niet stoppen met praten. Ik had hen nl die avond getrakteerd op eten bij een Duits restaurant in Tianjin. We hebben Wienerschnitzel en een half haantje gegeten en Weizenbier getrunken. Ter info: Chinezen missen een bepaald enzym om alcohol af te breken, en staan daardoor vaak al na een half flesje te tollen...

Meneer Li verdroeg het eten denk ik niet zo goed, want deze keurige meneer liet in de auto een flinke wind (boeren, spugen, winden: alles eruit gooien dat je lichaam kwijt wil). Gelukkig draaide hij het raampje even open.

Het heeft me er allemaal niet van weerhouden een Chinees rijbewijs aan te vragen. Over een paar weken mag ik de weg op. Ogen dicht en gas geven....

Flying Pigeon

Net weer terug uit Tianjin, waar ik 3 dagen per week een project doe. De ziel van deze stad nog niet ontdekt, alhoewel ik elke avond weer een ander deel verken. Ik heb heel erg dringend behoefte aan een fiets, om me er wat gemakkelijker te verplaatsen, me vrijer te bewegen. Ben alle shoppingmalls (kopen, kopen, kopen!) rondom mijn hotel namelijk zat en wil verder weg. Maar zonder weer in een taxi te stappen.

Vanmiddag op zoek gegaan naar de Flying Pigeon, de fiets die Mao voor alle Chinezen in gedachten had. Een hele stoere goede fiets, lekker hoog ook en niet kapot te krijgen. De fabriek staat in Tianjin. Gemaakt in de jaren vijftijg en zestig, voor elke Chinees, als voorbeeld van een egalitaire samenleving. Heb na veel navragen een plek gevonden waar ze tweedehands zouden verkopen, met 28 inch banden. De nieuwe Chinese fietsen hebben nl allemaal kleine wielen (22, max 26 inch), net kinderfietsjes, zeker als ze het zadel -zoals gebruikelijk- op zijn laagst afstellen.
Maar toen ik op de aangegeven plek werd afgezet was ik er niet alleen. Er stond ook een politieman. Bleek nl een heelplek te zijn, dus ik kon en mocht er niet kopen. De vraag is trouwens of ze daar deze grote fietsen verkopen, want onder de lokale bevolking zijn vnl de nieuwe modellen populair. Hij verwees me naar de grote supermarkt aan de overkant. Maar daar verkopen ze alleen van die blikken fietsjes, waar je met je knieen tegen het stuur zit.

Op de weg terug kwam ik een man van middelbare leeftijd tegen, met een echte (oude) Flying Pigeon. Ik knoopte een gesprek aan en heb nog geprobeerd om het ding van hem te kopen door een bedrag te bieden. Hij moest nog terug naar huis, zei-ie. Wilde ik hem de taxi-fee erbij geven, en hij twijfelde even. Maar sprong toen toch weer op zijn 40 jaar oude fiets en reed weg. Geduld geduld.



NB Tianjin ligt 120 km ten oosten van Peking en is met een hogesnelheidstrein in 30 minuten te bereiken. Van mijn huis in Peking naar het station Peking-Zuid kost het me echter ...een uur!

Ole Ole

Al uren is CCTV5, de nationale Chinese sportzender bezig met voorbeschouwingen. De wedstrijd begint over 3 uur. Oranje en geel/groen flitst langs mijn neus, ik zit met een schuin oog te kijken en te werken. En af en toe worden de Nederlandse spelers geinterviewd. En heel handig, gewoon in het Nederlands met Chinese onder titeling.

In een populair cafe, een stukje verderop, worden alle Nederlandse wedstrijden gevolgd door de Nederlandse gemeenschap. Ik ben er een keer geweest, zag er erg oranje uit. Vanavond ga ik weer. En nu blijkt Oranje opeens erg populair hier (of het gratis bier bij een winnende wedstrijd), want ik krijg opeens de vraag van andere nationaliteiten om mee te kijken. In mijn kielzog komen vanavond een Japanse, twee Chinezen, een Duitse (!) en een Spaanse vriendin mee. Ole ole ole!

Beetje zenuwachtig....

Nieuwe bus

Het is eindelijk gelukt. Na al die jaren reizen in Azie in oude aftandse bussen, ben ik vanochtend in een spiksplinternieuwe bus terechtgekomen. Ik mag mee op de allereerste dag van deze langeafstandsbus. Daar heb ik toch 18 jaar op moeten wachten realiseer ik me nu. In ‘92 kwam ik voor het eerst in dit werelddeel. Tijdens die honderden ritten met het openbaar vervoer is het me nog nooit gebeurd dat ik in een (enigszins) nieuwe bus ben gestapt. Statistisch gezien werd het tijd denk ik.

Toen ik om 8 uur instapte voor de rit van Dehua naar Xiamen was het opvallend dat de stoelen nog in plastic verpakt zaten. Ze hebben nog niet de moeite genomen om het eraf te halen. Dus we zitten allemaal op ‘gladpak-folie’ te glibberen. Alsof we zo de koelkast in verdwijnen, ik zou een kliekje eten niet strakker kunnen inpakken. En laat ik nu voor een keer niet de arrogante buitenlander zijn die als eerste het plastic eraf gaat pulken. Het is bovendien waarschijnlijk een effectieve manier om de stoelen te beschermen tegen vieze vingers en snottebellen.

Voor uw informatie, de bus is –uiteraard- uitgerust met een karaoke-installatie, die het geluid van motor, bellende passagiers en gillende kinderen met gemak overstemt. Oude of nieuwe bus, altijd zingen. Verder hebben we allemaal een kotszakje gekregen, want bussen stoppen niet voor zulke kleinigheden. En binnenin, op een LED-display, lees ik bij vertrek om 8 uur s morgens, op ca 1500 meter hoogte: Buitentemperatuur 27 graden, binnentemperatuur 20 graden, 42 % luchtvochtigheid. Er wordt dus goed voor ons gezorgd.

We rijden in een paar uur vanuit de bergen naar de zee, ben benieuwd welke temperatuur hij daar aangeeft.
Ik kijk naar de langstrekkende rijst- en theevelden en trek af en toe mijn plakkende arm los van het plastic.

Ik stap uitgerust uit om half 11 s morgens, op zeeniveau, bij 33 graden Celsius volgens ‘de bus’. Ik ben weer in Xiamen.

Dehua porseleinstad

Van Blokker-kunst tot prachtige porseleinen sculpturen. Ik ben in Dehua, waar helder wit porselein geproduceerd en verwerkt wordt. Waar je ook kijkt, overal zie je beelden, vazen, kopjes en theepotten. Mijn hotel ligt ingeklemd tussen porseleinwinkels, die allemaal wachten op grote klanten. Er wordt voornamelijk verkocht aan groothandelaren of verzamelaars. In het laatste geval gaat het om erg mooi werk, dat door porseleinmeesters en studenten van de porseleinacademie vervaardigd wordt. Mr Su is zo’n porseleinmeester, hij haalt me op van het bussation met zijn auto. Ik ken hem via twee Nederlandse kunstenaars die veel met porselein werken en die onlangs een serie theepotten in Dehua hebben laten produeeren. De eerste serie ervan wordt momenteel als VIP-geschenk door de Nederlandse ambassade aan gasten aangeboden op de EXPO in Shanghai. Vind het leuk dat ik deze order via de ambassade voor hun heb mogen realiseren. Dus is het voor mij ook bijzonder om te zien waar het vandaan komt.

Op de heuvels om het stadje heen zijn grote stenen ovens geplaatst, zogenaamde drakenovens, omdat ze als een rups gebouwd zijn over de kam van de heuvel. Wel een meter of 50 lang schat ik. Overal waar je kijkt theepotten. Plaatjes volgen.

Samen met Mr Su bezoek ik zijn eigen bedrijf, wat er verrassend licht, schoon en open uitziet. Staan zelfs verse bloemen in vazen op de grote werktafels. Hij werkt zelf aandachtig aan een een 50 cm hoge versie van een oude Chinees meester.

En een groot verschil met een werkplaats waar ik even later ben. Van een andere eigenaar. Daar worden duizenden kerstengeltjes in mallen gegoten, wit gekalkt en fel geschilderd. Als ze helemaal wit zijn zien ze er nog best OK uit. Omdat ik zo sta te kijken, krijg ik er een mee. Een nat engeltje. Ik steek mijn vinger in het gat aan de onderkant, spring achterop de motor-taxi en rij met het engeltje in de lucht terug naar de stad.