Zacht geland

Ik ben weer thuis. Heb gisteren toen ik aankwam alles in een hoek gegooid en ben rond de lunch naar mijn favoriete cafe gegaan. Daar heb ik me op het dak uren in een uitgezakte bank genesteld en me als een luie poes door de zon laten opwarmen. Heerlijk. Mijn vlucht was meer dan voorspoedig. Normaal gesproken zou ik daar geen woorden aan wijden, maar nu was hij wel bijzonder. Bij het instappen dacht ik een van de KLM-mensen te herkennen. Ik zag haar alleen maar in een flits van achteren, maar het bleek te kloppen. De senior purser op de vlucht was A, een oud klasgenoot van de HES en ook vriendin/buurvrouw van V uit Rotterdam bij wie ik zeker 1,5 jaar vaak over de vloer kwam. Echt supertoevallig dat uit die 9000 KLM-mensen juist zij mij naar Beijing terug vloog. En ook erg gezellig. Bovendien nog een aardige man naast me, een wetenschapper op het gebied van luchtkwaliteit, die hier een congres ging bijwonen/presenteren. Gezien mijn werkverleden in infraprojecten was het wel leuk om over de laatste ontwikkelingen met deze man te praten en verder was het ook gewoon gezellig. Ik had (weer eens) veel te laat ingechekct, dus een rotstoel, in het midden. De Aardige Wetenschapper was erg geduldig, want ik wilde er regelmatig langs om tijdens het vliegen met A. bij te praten. Omdat we daar bij aankomst eigenlijk nog lang niet mee klaar waren, hebben we afgesproken om samen te gaan eten, tenzij we alletwee door de jetlag omvergeknikkerd waren. Dat viel uiteindelijk best mee, dus we zaten een paar uur later vlakbij haar hotel, op fietsafstand van mijn huis, bij de japanner te eten. Het was zo'n fijne dag en avond. Ik had de afgelopen week veel zin om weer terug te gaan, maar omdat ik hier nu relatief weinig 'oude bekenden' om me heen heb (die zitten nog allemaal in Europa en komen al dan niet terug de komende weken), zat ik wel een beetje aan te hikken tegen een soort eenzaam gevoel. Maar het lijkt alsof ik een beetje geholpen ben door het lot. Het voelt alsof ik echt meegenomen ben terug naar mijn huis. Mijn slaap heb ik vandaag ruimschoots ingehaald, ik heb geloof ik wel 13 uur achter elkaar geslapen. Voel me weer helemaal fit, heb vanmiddag weer een uurtje onder de handen van mijn vaste blinde masseur gelegen, zodat mijn rug ook weer soepel is. Ik heb wat gelezen in de stapel NL tijdschriften die ik had meegesleept en ben vervolgens met Joy en een andere Chinese vriendin uit eten geweest.Mijn planten stonden er deze keer trouwens prachtig bij. Daar hebben Joy en 'shifu' voor gezorgd, maar ik denk ook dat mijn andere buren zich erover ontfermd hebben. Die vinden de chrysanten en bougainville toch ook wel leuk, zodat ze inmiddels deel van de binnenplaats zijn gaan uitmaken. Toen ik gisteren thuis kwam , kwamen twee buurvrouwen even kletsen en een van hen had een 'dongsi' (dingetje) voor mij. Ik dacht eigenlijk een brief ofzo, die niet onder de deur doorpast, maar ze kwam terug met zelfgeborduurde inlegzooltjes. Jaha. Zo, dat is nog eens een leuke dongsi! Ik weet niet wat ik ermee moet, want ik vind het eigenlijk sneu om die zooltjes met mooi geborduurde vogelpatronen (zit echt uren werk in volgens mij) in mijn laarzen te schuiven, waar niemand ze ziet en ze er ook niet fraaier op worden zal ik maar zeggen. Ze had wel rekening gehouden met mijn maat, lekker groot. Visje 4 is inmiddels ook overleden, daar konden Joy en 'shifu' niks aan doen. Laten we het erop houden dat-ie me miste. Nou goed, dat is wat teveel eer voor me. Ik ben toch niet zo'n verzorgend type denk ik. Dus nu weer alleen in huis. Zonder vissen, maar wel weer met een bruikbare glazen IKEA wekpot. En 2 inlegzooltjes dus.

Nederland

Ik heb afgelopen vrijdag mijn goudvis ingepakt, in een potje gedaan en naar 'shifu' gebracht, mijn kolossale buurman. Die gaat er voor zorgen gedurende de twee weken dat ik in Nederland ben. Ja, nog maar eentje, de andere 3 zijn toch bezweken onder mijn overweldigende aandacht. Ik heb ze ECHT te eten gegeven en ECHT hun water verschoond en ECHt elke dag tegen ze gesproken. Helaas, nog maar eentje dus. Shifu heeft me ingefluisterd dat het er misschien wel 5 zijn als ik terugkom. Chinezen kunnen ook alles kopieren.

Nu in Nederland. In Amsterdam op de Haarlemmerdijk, zit thee te drinken. Ik geniet van brood met kaas, drop, koeien en fietsen. Eigenlijk niks veranderd in zo'n jaar. Wel nieuw: chipknip, nieuwe broodverpakking bij albert heijn en dan heb je het wel zo'n beetje gehad lijkt het. Loop nu met een gloednieuwe OV chipkniprond, die ik prompt al vergeten ben uit te checken in de bus.

Oranje familie

De eerste dag terug in Beijing. Het is wat stilletjes. Dus ik heb wat gezelschap gekocht, een familie van 4 goudvissen. Ik had er eigenlijk 3 gekocht, maar ik kreeg er een gratis bij. Had wel onderhandeld over de mini-vijver en de vissen, maar kennelijk vond de bloemist dat ik genoeg betaald had, dus toen ze alles kwamen afleveren zaten er vier in een zakje. Die vierde is wel een krijgertje, hij heeft maar een oog.
Behalve Smekkie, de beroemde goudvis van Eric en mij, heb ik nooit wat met dieren gedaan. Geen idee hoe/hoe vaak je het moet verschonen, dus ik heb enige uitleg nodig. De dame die ze bracht begon een uitgebreid verhaal over hoe die beestjes het beste een thuis konden vinden. Ik begreep er niet veel van; een heel verhaal over water beetje bij beetje in een kom doen, het residu afgieten etc. Ik ben uiteindelijk samen met de dame naar Joy, mijn buurmeisje gelopen. Daar mocht ze het verhaal nog eens doen, zodat Joy het weer in het Engels kon vertellen aan me. Maar toen de vrouw weggelopen was, wist Joy het eigenlijk ook niet precies meer. Joy is een schat voor de mensheid, maar voor andere levende wezens (planten, beestjes) heeft ze niet veel belangstelling. Heb haar ooit eens gevraagd mijn planten water te geven, na 14 dagen stonden er allemaal droge stokjes in en om het huis. Ze was zo druk geweest dat ze het was vergeten.

Ik heb vanavond nog een leuk struikje gekocht voor in het water en wat voer (o ja). Af en toe hoor ik beneden in de hal wat gespetter, dus voorlopig leven ze nog.

Shinkansen

Ik zit in de Shinkansen van Kyoto naar Tokyo (3 uur), een supersnelle trein die over een uur langs de beroemde Fuji-berg raast. Het is een heldere dag, ik zit aan de linkerkant, dus met enige mazzel ga ik hem zien. Ik heb mijn oude PingGuo (officiele naam voor Apple op zijn Chinees) op mijn schoot en hoop dat ie het nog even volhoudt. Ik kocht hem in 2006, en hij doet het nog, maar is steeds langzamer van al die foto’s die ik erin geladen heb en de batterij doet het nog maar een half uur. Op de hoekjes heeft ie inmiddels wat tape als een soort pleister zitten, want hij wordt overal mee naar toegesleept en loopt hier en daar wat schaafwonden op. Maar goed hij doet het nu nog, ik heb me geinstalleerd met Japanse ijsthee en een zakje bimi’s (lagers? uitdrukking voor Japanse zoutjes, lekkerrrrrrr).

Mijn moeder zit in wagon 13, dat is elf wagons voor me, in het gereseveerde deel van de trein. Er was nog maar een te reserveren plaats over. Ik ben toen we op het perron aankwamen meteen op goed geluk naar het ongereserveerde deel gelopen, in de hoop daar een plek te vinden. Het is hier heerlijk rustig, overal lege plekken, waarschijnlijk omdat iedereen denkt dat hij vantevoren moet reserveren .
In ieder geval, ik hoop dat ze in wagon 13 van deze trein terecht is gekomen, want op het moment dat we op het perron aankwamen, zijn we elk naar onze wagon gelopen (inderdaad met 11 wagons ertussen). Er stond al een trein klaar en ik hoop niet dat ze daarin is gestapt, want dat was de verkeerde. Daar mogen we niet in met onze ‘vrij reizen pas’. We mogen 7 dagen onbeperkt met deze pas door Japan rijden, een soort tienertour pas dus, echter niet voor een paar tientjes, maar voor honderden euro’s. Desondanks altijd geodkoper dan losse kaartjes kopen.
Ik hoop dus straks, als ik weer uitstap in Tokyo, dat ik mijn moeder op het perron zie staan met haar megazware koffer. Ahhhhhhh. Dat ding heeft al 3x op zowel mijn als haar tenen gestaan, en is werkelijk niet te tillen (>20kg). Maar ja, ik heb haar de afgelopen 3 weken wel elke dag in een andere outfit gezien: voor elke dag twee verschillende shirtjes/hemdjes/bloesje altijd handig die setjes....
Ik heb verder niks te klagen over dit land, het enige wat opvalt (doordat we die klotekoffer alsmaar mee moeten slepen) is dat niet alle metro’s roltrappen of liften hebben. En we na aankomst op de hotelkamer op ons tatami-matje neerploffen na eindeloze trappen. Moeder met gare knieen en ik met een gare rug.

Ik heb maar twee dingen gevonden die duurder zijn dan in Nederland: de trein en een slaapplek. We slapen voor ca 75 euro per kamer per nacht, incl ontbijt. Na enig zoeken, slapen we in eenvoudige maar schone hotels.
De mythe dat Japan zo duur is is niet (meer) waar. Ik vind het in Japan in alle andere opzichten goedkoper dan bijvoorbeeld Nederland. Je kunt er (erg) lekker eten voor 5 tot 10 euro, dan heb je werkelijk een prima maaltijd. Ook bus/metro vervoer is ongeveer net zo duur. Dus als de kosten je tot nu toe weerhouden hebben om naar Japan te gaan, is dat momenteel niet meer zo’n nadeel als pakweg 10 jaar geleden. Het is mij meegevallen.

Morgen vertrekken we naar huis: voor mij Beijing, voor mijn moeder Berkel-Enschot. Zal wel weer wennen zijn. Na zo'n drie weken met mijn moeder op pad. Is sinds mijn zestiende niet meer voorgekomen geloof ik. Was mooi. Maar kijk er ook weer erg naar uit om in mijn hutong terug te komen.

Sake smaakt eigenlijk best lekker.

In Kyoto

Derde dag in Kyoto. Blaren op voeten van lopen over heuvels van de stad. Een stad met frisse lucht en als decoratie (echte) geisha's. Vanavond een stuk of 8 gezien in de straten rondom het uitgaansgebied, waar ze wonen. Met witte gezichten, een blote nek en fantastische kimono's. En toeristen met camera's erachteraan. Dat dan weer wel. Ze komen rond de schemer uit hun huizen op weg naar hun werk in een van de restaurants in de oude stad. En ze lopen verrekte snel op die kleine slippertjes en met dat strakke rokje. Word je vast ook op getraind in de geisha-opleiding: hoe ontloop je zo snel mogelijk een toerist. Die camera's flitsen ook flink in zo'n wit gezicht.
Mijn moeder is gelukkig nu. Zij heeft maiko's (leerling geisha's) en geisha's gezien en vastgelegd, in alle hoedanigheden: komend uit woning, wandelend in straat en met zijn vieren in een taxi gepropt met al die meters zijde.
Ik vond het ook bijzonder, en eigenlijk ook wel een beetje sneu.

Nu onderuitgezakt in hostel, een vreslijke plek na de leuke hotels van de afgelopen dagen. Het is vakantie, we hadden daar geen rekening mee gehouden, niet vooruit geboekt en nu zijn er geen hotels meer beschikbaar. Zijn omsingeld door 40 Austrlische pubers. Met pukkels, giebels en overslaande stemmen.

Tokyoooooooooh!

Alles mooi hier, de mensen, het poppehuishotel waar we slapen, het eten, de bordjes, al die honderdduizend dingen die zo schattig zijn dat je ze wilt kopen. Maar waarvan ik geen idee heb waarvoor ze dienen. Heb vandaag wel 20 keer met een lapje of en dingetje in mijn handen gestaan zo fijn gemaakt, zo'n mooie kwaliteit, maar wat moet je ermee. Heb het idee dat gebruikt wordt bij de traditionele dracht, bijvoorbeeld voor kimono. Natuurlijk de geinige sokken met 1 teen voor in slippers. Heb vandaag tot mijn verbazing 5 vrouwen in kimono gezien, die aan het flaneren waren in de straat of gewoon in restaurant zaten te eten. Was verbaasd dat ze hem ook nog als min of meer dagelijkse kleding dragen. Moregn (zaterdag) belooft nog meer, als mensen gaan winkelen.

Vanavond Kabuki-theater gezien. Een mix van opera en beweging, in fantastische zijden kostuums. We kwamen 10 minuten voor de voostelling aanlopen en konden nog wat sta-plaatsen krijgen. Prima, want eerlijk gezegd zijn we niet langer dan een uur binnen geweest. Het is uiteraard in het Japans, maar de Japanners zitten zelf ook nog met een oortje in voor de vertaling. Het is spreken, zingen met hele lange uithalen, waarvan de frequentie niet helemaal matcht met mijn westerse oren.
Wel erg grappig dat het publiek, dat vooral uit veel erg nette mensen bestaat, luid door de zaal schreeuwt naar de spelers. Geen idee wat ze zeggen. Maar ze zitten er lekker in.
Na de voorstelling zijn we gaan eten. Bij een foute tent. We hadden heel erg zin in vis en zagen dat op de kaart staan, maar toen we besteld hadden kwamen we er achter dat we bij een CHINEES zaten. Kennelijk wil dat land me nog even niet laten gaan.

Ben Japan alsmaar aan het vergelijken met China en wil dat eigenlijk helemaal niet. Denk vaak, China heeft nog een lange weg te gaan voordat het zo schoon, mooi, verzorgd etc etc als Japan is.
Maar dat land evenaart dat waarschijnlijk toch nooit en dat is ook best. China is China. Japan is het buitenland.