Hier woon ik

Huis gevonden

Ik heb de sleutel van mijn nieuwe woonplek. Ik heb denk dat ik zo'n 10-15 appartementen en huizen gezien voordat ik deze vond. Precies wat ik wil, in een hutong, een traditionele Chinese wijk met laagbouw, middenin de stad. Het huis staat in een 'courtyard', een binnenplaats,  die ik deel met 2 Chinese families en hun keffertje (hond) van 20 cm hoog. De meeste huizen in 'mijn' wijk hebben geen wc en geen badkamer, dus zijn er in elke straat wel een paar openbare toiletten. Moet er niet aan denken dat ik middenin in de winters s nachts de deur uit moet om te plassen. Gelukkig heeft mijn woning een eigen wc, een douche en als het mee zit volgende week verwarming. Nu zit er nog helemaal niks in. Geen radiatoren of wat dan ook. Het is hier gebruikelijk dat je je huis verwarmt met kool; kleine klompjes die je dan in de kamer aansteekt. Omdat dat niet goed voor de gezondheid is, biedt de lokale regering in mijn straat gesubsidieerde verwarming aan. Ze zijn nu bezig om alle huisjes stuk voor stuk van elektrische verwarming te voorzien. Als het goed is krijg ik volgende week 7 radiatoren in het huis. Dat had de huisbaas al tegen me gezegd, maar omdat ik het zeker wilde weten ben ik met Rachel, mijn Chinese makelaar, in de straat rond gaan vragen of dat ook echt klopt. De meeste huizen heb het inderdaad dus ik vertrouw er maar op. Heb toch nog maar niet 3 maanden huur vooruit betaald (wat hier gebruikelijk is). Ik trek er volgende week in, moet nog schoongemaakt worden en hier en daar geverfd. En nu is het weekend. Vandaag neem ik afscheid van alle Chinese  METP-mensen uit mijn programma. En ben ik eindelijk alleen. Ik ga vanmiddag in 2ehandswinkels naar spullen voor het huis kijken. Daar dumpen alle expats hun spullen als ze vertrekken. Mijn huisbaas heeft een echt Chinese smaak, dus ik heb hier en daar wat spullen nodig om de blik af te leiden van knipperende blauw/rode verlichting aan het plafond....

NB Bovenste foto is de gate vanaf de straat naar de courtyard. Daaronder mijn huis van 90 m2, bestaat uit 2 verdiepingen. Kamers allemaal ieniemienie, maar met mooi licht. 

Shanghai

3 dagen in Shanghai met de hele groep, op een van de beste 10 business-universiteiten van de wereld: CEIBS. Soort mini-cursus in business in China. Maar natuurlijk ook erg leuk om even in een andere stad te zijn. Rondtochtje op de lelijkste rondvaartboot van Shanghai over de Huangpu river. Maar wel erg gezellig. Andere foto is mijn uitzicht uit de hotelkamer. Dit is dus ook China. Naast de tempels, de leuke steegjes, zijn er de enorme flatgebouwen  en de lappen asfalt daartussenin. Beijing is wat langzamer en liever. Ik voel me er tot nu toe meer op mijn gemak dan in Shanghai. Vanavond vliegen we met zijn allen weer terug. 

Back to school

88 Lucky Number?

 

Met 28 Europeanen en 60 Chinezen ben ik inmiddels een week op pad. Ze maken allemaal deel uit van het programma dat ik volg. We zitten 2 weken bij elkaar in een interculturele training. Varierend van outdoortraining tot workshops en lezingen op de universiteit. De Chinezen vertrekken na 2 weken, om uiteindelijk in Europa te gaan werken en wij gaan vanaf volgende week Chinees leren. Maar nu dus 2 weken om van elkaar te leren in business simulations etc.

 

De goden zijn volgens de Chinezen met ons, want we zijn met 88 man (sinds de Olympische Spelen weet de hele wereld dat dat een geluksgetal is). Tot nu toe lijkt dat ook zo te zijn: het is gewoon erg leuk met elkaar. Bij het doen van oefeningen mixt het goed, alhoewel de stijl van werken soms sterk verschilt. Met het onthouden van namen en gezichten lukt het nog niet zo, echt hopeloos soms, alhoewel we dagelijks met elkaar samenwerken. Ik heb ook al 3x de naam van Mr Chen gevraagd. Ja nu onthoud ik hem wel want de laatste keer keek-ie me een beetje wanhopig aan.

 

Verder is veel zoals in Europa: outdoortraining voor het ‘groepsgevoel’: torens bouwens enzo. We waren met onze groep de beste in dat onderdeel en dat vonden de Chinezen heel erg belangrijk en ze prezen de groepsleider enorm. Hard werken en presteren zijn zelfs in deze situatie erg belangrijk, terwijl de meeste Europeanen uit onze groep het toch gewoon als een spel zien. Ik werd eerlijk gezegd een beetje gek van 2 dagen dril-oefeningen: want we moesten dagelijks 6 keer met onze groep in rijen gaan staan, op volgorde en dan 1 voor 1 je nummer noemen, zodat het zeker was dat we compleet waren. Ook nog eens allemaal hetzelfde oranje regenjackie aan... Het meest lastige voor mij was dat ze niet tegen ons zeiden wat het plan voor de dag was, zodat je telkens van hot naar haar gesleept werd. En niet wist hoe lang het zou duren. Tot een uur of 10 s avonds uitiendelijk. De Chinese managers uit de groep leken dit probleemloos te ondergaan, terwijl een aantal Europeanen is gaan klagen bij de organisatie. 

Ik ben er!

Het heeft even geduurd voordat ik de stap naar China zette, maar ik ben er! Dit is de eerste foto die ik hier heb genomen. Van de -voor mij- mooiste tempel van Peking, de Temple of Heaven.
Hier ben ik als eerste naartoe gegaan toen ik in de stad op de fiets ging rondrijden. Op een (te lage) gehuurde fiets met mandje voorop. Het voelt heerlijk vrij om hier te kunnen fietsen. De stad is net zo groot als Belgie, dus ik heb nog wel wat kilomters te gaan. Ik ben tot nu toe binnen de eerste 4 ringroads gebleven, aan de 5e ben ik nog niet toegekoemn. Ik beweeg me mn rondom de Verboden Stad en de hutongs (kleine straatjes met lage huizen, met van die houten raampjes, vaak rondom een binnenplaats met enkele families). Ik maak afspraken met makelaars en rij me suf door de stad op zoek naar een leuk huis, bij voorkeur een hutong. Er zijn genoeg appartementen beschikbaar in enorme flatgebouwen, maar ik wil graag de vogels horen. De kunst is om er een te vinden die verwarming heeft (het wordt hier straks -20 graden) en een wc heeft en een douche. De meeste hutongs hebben een openbaar toilet langs de straat. Enig gerief gun ik mezelf toch wel. ook handig als het in de buurt is van een subway, want mijn universiteit ligt een stukje buiten het centrum van de stad. Omdat de afstanden zo groot zijn en het studieprogramma erg zwaar wordt (heb ik inmiddels begrepen van iemand uit het afgelopen jaar) wil ik mijn reistijd zo kort mogelijk houden. Ik heb er wel plezier in om naar huizen te kijken. Alleen al om te zien hoe mensen hier wonen.

Hockey in Beijing

Heb vandaag voor het eerst in deze stad het gevoel gehad dat ik op mijn plek ben. Ik wordt eindelijk rustig, na een paar dagen regelen: mobieltje, inentingen ziekenhuis, makelaars, visum etc.
En wat er ongetwijfeld ook aan bijdraagt; na 3 of 4 jaar eindelijk weer gehockeyd!

Een vaag adres en een telefoonnummer leiden me naar de noordkant van de stad, naar het Olympisch Stadion. Als ik boven de grond kom vanuit de metro straalt de zon me tegemoet en is de lucht blauw, geen spatje (zichtbare) smog te bekennen. Ik kan er niet omheen; voor me doemt het inmiddels wereldberoemde ‘Vogelnest’ op, het Olympisch Stadion. Ik loop er met mijn sportkleding en hockeystick rond alsof ik 2 maanden te laat ben en nog steeds mijn team zoek.... Nu het Chinese damesteam 2e is geworden tijdens de Spelen weten de meesten wel wat de bedoeling van die stick is en roepen mensen me het woord ‘hockey’ toe. Waarvan me niet helemaal duidelijk is wat ik daar mee moet. Het is enorm druk om het stadion, allemaal dagjesmensen. Ik voel me wat ongemakkelijk, ik sta bij ingang E en heb geen idee waar mijn wedstrijd is. Het stadion is erg groot en ik ben alleen al 20 minuten bezig om van de ene naar de andere kant te komen. Prachtig vormgegeven inderdaad, alleen nu al lekker vies aan het worden van smog en stof. Dat is toch wel opvallend in dit land, dat alle mooie dingen een kort leven beschoren zijn vanwege vervuiling en slecht onderhoud.

Ik ben trouwens al veel later dan ik plande omdat ik 3 metro’s moest nemen om hier te komen. Ik zie de wedstrijd al aan mijn neus voorbij gaan omdat ik gewoon niet weet hoe ik er moet komen en het telefoonnummer een Chinees bandje laat horen. Als ik daar zo sta te prutsen met mijn mobieltje wordt ik opeens geholpen door een Engelssprekende Chinees. Fijn is dat toch, net als je denkt dat je helemaal vastloopt is er altijd wel iemand die kan helpen. Hij luistert het Chinese bandje af belt 3 andere nummers en vindt uit waar mijn hockeystadion is en schrijft dat in karakters op voor de taxichauffeur. Het is dus 10 minuten verderop. Ik was op goed geluk maar naar het Olympisch stadion gelopen, je moet je ambities hebben het in het leven.

Superlekker gespeeld, mixed team, dus mannen en vrouwen, en veel verschillende niveaus, maar dat maakt niet uit. Fantastisch mooi waterkunstgrasveld. De Olympische teams hebben hier hun trainingen op gedaan. Erg grappig dat je in het ‘heetst’ van de strijd allemaal verschillende talen hoort. Spaans, Duits, Chinees alles door elkaar. Voertaal is natuurlijk Engels, vloeken over een gemiste bal gaat in de eigen taal... In het team zitten een paar Chinese ex-internationals, dus onze laatste man, Mr Ma, liet geen bal door. Nu heerlijke spierpijn!